Pastoraal team

In het voorjaar 2014 werd ik tot diaken gewijd en 6 maanden later tot priester. De dag daarna begon ik als parochievicaris in de HH. Clara & Franciscus federatie.

Daar heb ik tot 1 maart 2020 met veel plezier mogen werken. Vervolgens werd ik benoemd tot pastoor van de Heilige Willibrordus.

Daarnaast ben ik per 1 juli 2026 benoemd tot pastoor van de parochie Sint Maarten. Samen vormen deze twee zelfstandige parochies een pastorale unie met één gezamenlijk pastoraal team, waaraan ik leiding mag geven.

Wat mij aanspreekt in het priesterschap is de veelzijdigheid ervan. Geen dag is hetzelfde. Het ene moment vier je de Eucharistie, het volgende moment zit je aan de keukentafel bij iemand die een dierbare heeft verloren, bereid je een huwelijk of doop voor, bezoek je een verzorgingshuis of ben je in gesprek met vrijwilligers. Steeds opnieuw ontmoet ik mensen die zoeken naar geloof, hoop, liefde en verbondenheid.

In mijn werk staat de persoonlijke relatie met Jezus Christus centraal. Ik geloof dat de Kerk pas werkelijk Kerk is wanneer zij mensen helpt om Hem te ontmoeten. Vanuit die ontmoeting groeien gemeenschap, betrokkenheid en de bereidheid om iets voor elkaar te betekenen. Daarom hecht ik veel waarde aan gastvrijheid, aan samen vieren en aan het bouwen van geloofsgemeenschappen waarin mensen zich gezien en thuis weten.

De Kerk bevindt zich in een tijd van verandering. Dat vraagt soms om moeilijke keuzes en om het loslaten van wat vertrouwd is. Tegelijk zie ik juist daarin ook kansen. Wanneer wij ons blijven richten op Christus, kunnen wij met vertrouwen vooruitkijken. Niet alles hoeft hetzelfde te blijven om Kerk te blijven. Onze opdracht blijft immers dezelfde: leren van Christus, Hem vieren in de sacramenten en Hem dienen in onze naaste.

Ik voel mij bevoorrecht om samen met vele vrijwilligers, medewerkers en medegelovigen te mogen bouwen aan levende geloofsgemeenschappen. Daarbij hoop ik mensen te ontmoeten, te bemoedigen en samen op weg te gaan in geloof. Want uiteindelijk zijn wij allemaal pelgrims die onderweg zijn naar God, gedragen door zijn liefde en geleid door zijn Geest.

Ik ben Martien Straathof. Geboren en opgegroeid in het Groene Hart aan de rand van het Braassemermeer in het dorp Rijnsaterwoude. Na de basisschool ben ik naar de lagere tuinbouwschool in Ter Aar gegaan. Aansluitend de middelbare landbouwschool in Hoofddorp. Vervolgens in militaire dienst geweest; toen een aantal jaren gewerkt. Vanaf mijn jeugd betrokken bij de kerk. Eerst als misdienaar, hulpkoster, jongerenkoor en zelfs lid van de parochieraad. Op mijn 26ste heb ik mij aangemeld bij de diaken- en priester opleiding van het Bisdom Rotterdam, Vronesteijn in Voorburg. In

Amsterdam, aan de Keizersgracht heb ik mijn theologieopleiding gevolgd. In 1996 ben ik door Mgr. A.H. van Luyn sdb. eerst diaken en een half jaar later op 1 juni priester gewijd.

Mijn eerste stappen als priester mocht ik zetten in Voorhout, de Bartholomeus. Het is een mooie plaats met enthousiaste mensen die werk willen maken van hun geloof. Bijzonder is het, na 20 jaar terug te keren in deze streek als pastoor. Met dit verschil dat we 20 jaar ouder zijn en nu met 7 geloofsgemeenschappen één parochie zijn gaan vormen, Sin

t Maarten. Vanaf 1 juni 2000 tot 1 april 2011 mocht ik pastor zijn in de Aar en Veenstreek. Ook 7 geloofsgemeenschappen, rond Nieuwkoop. Op 1 september 2019 heeft Mgr. Dr. J.H.J van den Hende benoemd als pastoor

Ik kom uit een gezin van 4 broers en 1 zus waarvan ik de oudste ben. Opgegroeid op de boerderij een melkveehouderij met koeien en schapen. Mijn ouders komen beiden uit een katholieke boerenfamilie. Het naar de kerk gaan zit in het levenspatroon. Ik heb van mijn beide ouders liefde ervaren en liefde gezien. Ze verstonden het mij uit te dagen mijn droom te volgen. Ze waren mijn grootste supporters. Mijn moeder is in 1988 op 57 jarige leeftijd gestorven, mijn vader in 2014, 86 jaar oud.

Het klinkt misschien gek, maar het idee priester te worden begon vaste vorm te krijgen in militaire dienst. Het gebeurde regelmatig dat er ’s avonds bij een biertje verschillende collega-dienstplichtigen een praatje met mij wilden maken. Het ging over thuis, over verkering, over toekomst, over leven en dood, kortom zaken die dieper gingen dan gewoon. Na diensttijd werd ik bij de uitvaartvereniging van de thuis parochie, ik was inmiddels 22, gevraagd om uitvaartverzorger te worden. Zo kwam ik bij mensen die een dierbare verloren hadden, om de uitvaart te regelen. Ik kreeg regelmatig terug dat ze prettig met mij gewerkt en gesproken hadden in een kwetsbare periode van hun leven. Ik vond het bijzonder dat mensen in hun kwetsbaarheid mijn voorstellen of adviezen volgden, mij vertrouwen gaven. De bedevaart naar Lourdes waarbij ik als hulpkracht mee ging, gaf mij de doorslag priester te worden. Het is Maria die mij op het spoor van Jezus zet met de opdracht: “Doe maar wat Hij je zegt…!”

We zijn als mensen, als geloofsgemeenschap onderweg. Mijn droom is dat mensen zelf hun geloof onder woorden kunnen brengen. Dat we een geloofsgemeenschap zijn die aantrekkingskracht heeft. Dat we een aanstekelijke ‘kerk-familie’ zijn waar mensen graag komen en graag bij willen horen. Dat wij kijken naar de kansen en de mogelijkheden die we hebben om de mensen méér mens te laten worden. Ieder heeft wel iets waar hij of zij goed in is, als je dat nu zou inbrengen in de parochiegemeenschap, als je dat nu eens in contact brengt met Christus en het evangelie, dan groeit de gemeenschap. Maar bovenal groei je zelf in geloof!!! Dat wij samen in geloof en vertrouwen de toekomst tegemoet mogen gaan en dat ik daarbij uw pastoor mag zijn.

Pastor Peter Owel, in 1988 door mgr. Bär tot priester gewijd. Vóór zijn verantwoordelijkheid voor de parochies St. Pancratius in Sassenheim en St. Matthais in Warmond was hij zes jaar werkzaam in de parochie van de H. Nicolaas in Nieuwveen. “Na de fusie zijn er maar liefst zeven voormalige parochies samengevoegd tot één grote St. Maartenparochie! Gelukkig willen veel vrijwilligers zich inzetten voor een levendige parochie, waar het geloof gevierd en uitgedragen wordt,” aldus pastor Owel.

Mijn naam is Bertijn Prins en ik ben geboren op 17 juni 1975. Ik ben groot geworden in de bollenstreek en heb op de Don Bosco Mavo te Sassenheim gezeten. Na de Mavo ben ik naar de middelbare Tuinbouwschool Aalsmeer gegaan en heb ik de richtingen bloemen en bloembollenteelt gevolgd. In deze sector ben ik jarenlang werkzaam geweest en het is vooral het buitenwerk wat mij mede op het spoor gezet heeft van het werk wat ik nu doe.

Toen ik een jaar of 19 was ben ik richting het Ariensconvict gegaan om de priesteropleiding te volgen. Dit was echter van korte duur. Wonen in de stad, studeren aan de universiteit was niet echt een wereld waar ik voor gebouwd was toen. De theologie had mij echter wel te pakken en ben hier nadat ik het seminarie verlaten heb mee doorgegaan. Ik heb mijn diploma’s in pastoraal werk en docent levensbeschouwing gehaald aan de Fontys Hogeschool te Amsterdam. Omdat ik een doe jongen ben heb ik ook onderzocht of ik misschien wel de missie in moest en ben daarom richting Kameroen gegaan. Teruggekomen was de conclusie echter dat ik beter hier kon blijven omdat ik toch wel een hele westerse jongen ben.

Ik heb een aantal jaar voor de klas gestaan en ben daarnaast altijd werkzaam gebleven in de bloembollensector. Uiteindelijk na een aantal jaar lesgeven ben ik teruggegaan naar het seminarie om in eerste instantie voor priester verder te leren. Gaandeweg merkte ik echter dat dit niet mijn weg is en dat in mijn optiek de kerk van vandaag meer gediend is met een Bertijn die diaken is dan met een Bertijn die priester is. Dat ik een diaken ben die alleen is, die bewust gekozen heeft voor het celibaat dat is een denkstap die velen nog maar moeilijk vinden. Voor mij is het een logische stap, het goede antwoord op wat God van mij vraagt.

Ik ben een jongen die de nodige aandacht moet schenken aan zijn lijf. Als ik de hele dag op een stoel zit krijg ik vanzelf rugklachten en alles. Mijn lijf en volgens mij dat van niemand is gemaakt om stil te zitten. Ik sport daarom graag (Kickboksen, Universele gevechtskunst en hardlopen) en het is vaak dat juist in deze setting buiten de kerk, de kerk present kan worden. Het is namelijk in de wereld waarin de diaken zijn plek heeft. Om het met mijn ambtsvisie te zeggen. De diaken brengt de noden van de wereld aan het altaar, maar belangrijker hij brengt de boodschap van het altaar (de boodschap van het evangelie) vooral in daden naar de wereld. Wat die daden zijn? Nou er zijn, net zoals de naam van onze God is: ik ben er zoals ik er zal zijn voor jou.

Verder mag ik graag naar reggae muziek luisteren. Dat is zeg maar mijn gregoriaans, ik ben namelijk van na het Tweede Vaticaans Concillie en helemaal niet groot geworden met het Latijn. Des te meer met Bob Marley en andere vertolkers van God’s bevrijdende boodschap voor mensen. Als u zich dus af vraagt waarom kent hij die Latijnse liederen niet uit zijn hoofd, heeft hij die niet op school geleerd? Ja dat heb ik wel, maar ik versta wat Onze Lieve Heer zegt toch makkeijker in het Nederlands of in het Engels. Zo spreekt God verschillende talen en bij mij is dat o.a. die van de reggae muziek. Reggae is de blikopener van mijn ziel

Mijn ouders hadden er een sportkantine en later ook een Partycentrum. Samen met mijn zus was dit de plaats waar we vaak te vinden waren. Een echt horecagezin. Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar als jongen van zo’n 8 jaar stond ik op een krat rijen bier te tappen!

Als kind was ik een dromering en fantasierijk kind. Schilderen, dichten, sprookjes schrijven en natuurlijk buitenspelen. Als kind wilde ik astronoom of archeoloog worden. De oneindige sterrenhemel fascineerde mij enorm, maar ook geschiedenis vond ik boeiend. Het idee dat je iets in de grond zou vinden wat iemand anders duizenden jaren daarvoor had gemaakt vond ik geweldig!

Na de basisschool ben ik naar de MAVO gegaan op het Titus Bransdmacollege in Dordrecht. Daarna volgde ik in dezelfde stad de VHBO met als richting gezondheidskunde. Ik was toen van plan om verpleegkunde te studeren met als uiteindelijk doel om natuurgeneeskundig therapeut te worden. Het was begin jaren ’90 en inmiddels was ik helemaal in de “New Age”. Op  TV waren “Tineke en de paranormale wereld” en Jomanda regelmatig te zien. Ik heb van alles gedaan: kristalkijken, tarotkaarten leggen, magnetiseren, pendelen, wichelroedelopen, reflexzonemassage…. Echt van alles dus. Het is een soort van reli-shop-leven: van allerlei religies en zienswijzen een mix maken van wat je mooi vindt of wat goed voelt. Maar uiteindelijk was er iets wat mij toch wat leeg achterliet: als er iets mis ging in het leven dan was dat eigenlijk  je eigen schuld: karma! Je kan je eigen geluk maken. Een deprimerende gedachte als ongeluk je pad kruist en je hier niet uit komt. Eigen schuld…en daar moet je het dan mee doen.

Inmiddels was ik al een lange tijd bezig met rolstoeldansen. Dit vond plaats in ons partycentrum en na een tijdje ben ik gaan meedoen. Ik heb wedstrijden gedanst, demonstraties gegeven en zelfs de cursus assistent-instructeur gevolgd waarvoor je een aantal weekenden intern zat. Op een dag kon mijn danspartner niet dansen, want ze moest met haar koor zingen in de kerk. Ik vroeg of ik mee mocht gaan, en dat mocht. Dit is een gebeurtenis geweest die mijn leven totaal heeft veranderd, al was ik me daar toen nog niet bewust van.

Ik ging luisteren naar het koor tijdens een Mis in de kerk van het Heilig Hart van Jezus in Zwijndrecht. Na ongeveer 40 minuten fietsen kwam ik bij de kerk en liep er wat onwennig naar binnen. Ik begreep niet goed wat er allemaal gebeurde en wat de pastoor bedoelde in de preek, maar ik voelde mij er eigenlijk wel thuis. Dat was vreemd. De gemiddelde leeftijd was veel hoger dan mijn 17 jaar. Een paar weken later ging ik nog een keer en na een tijdje kwam ik er iedere week. De pastoraal werker kwam toen naar mij toe en stelde eén vraag:  “Wat zoek je?”. Ik wist niet goed wat ik eigenlijk zocht. Na een kort gesprekje achter in de kerk daagde zij me uit om een jaar lang samen op te trekken: ik zou vertellen over mijn leven, wat ik heb meegemaakt en waar ik van droom, en zij zou vertellen over Jezus, de Kerk en de Bijbel. En na een jaar zou ze vragen of ik gedoopt wilde worden. Dat vond ik een veilige uitnodiging: ik zat nergens aan vast. Volgens mij kwamen we iedere twee weken bij elkaar. Na een half jaar was het voor mij duidelijk: ik wil gedoopt worden. Maar ik moest wachten tot aan het einde van de catecheseperiode. Ook toen was mijn antwoord volmondig: ja!. Die woensdag voor Pasen ontving ik in de kathedraal de zalving van de catechumenen (doopleerlingen) en op 3 mei 1998 werd ik in de kerk in Zwijndrecht gedoopt, gevormd en ontving ik mijn eerste heilige Communie.

In september van dat jaar begon ik met de HBO-V (verpleegkunde)  in Rotterdam. Graag wilde ik eerst een reguliere basis in de gezondheidszorg, voordat ik alternatieve geneeskunde zou gaan studeren. In die periode is voor mij ook het verlangen gegroeid om priester te worden. Na een intensief traject met een geestelijk leidsman en een roepingenproject van het bisdom, het “Peregrinusproject”, ben ik na mijn propedeuse aan de HBO-V in september 1999 begonnen aan de priesteropleiding aan het Ariënsconvict in Utrecht. Daar vond de vorming plaats en woonden we als priesterstudenten bij elkaar. De theologische opleiding vond plaats aan de Katholieke Theologische Universiteit. Dat alleen is al een wonder aangezien men al twijfels had of de dromerige Iwan überhaupt de MAVO zou halen! Overigens haalde ik dit ook nipt met een herexamen…

Net voor het einde van dit studiejaar heb ik besloten met de priesteropleiding te stoppen. Inmiddels was mijn vriendschap met Sophie, die ik van de HBO-V kernde, meer geworden dan een vriendschap. Het celibaat leek voor mij niet de juiste weg te zijn. Dat is best een moeilijke tijd geweest. Ik ben toen van Utrecht verhuisd naar Rotterdam, mijn geboortestad. Sinds januari 2002 werkte ik als coördinator van het secretariaat en contacten met het bisdom in de Kathedraal van Rotterdam. Hier heb ik een hele goede tijd gehad en veel geleerd!

Maar het  was ook een tijd waarin ik flink heb geworsteld met celibaat, priesterschap en huwelijk. Dat kwam ook de resultaten op de universiteit niet echt ten goede.

In overleg ben ik toen naar de Fontys in Amsterdam gegaan om daar de theologiestudie te vervolgen op HBO-niveau. Toen ik daar begon was het een tweede- en eerstegraads lerarenopleiding, maar in dat jaar veranderde het onderwijssysteem en veranderde het in het bachelor/master systeem.

Voor mijn bachelor liep ik stage in de Willibrordparochie in de Haagse Schilderswijk. Ik ronde dit deel van de studie af met mijn scriptie over de Byzantijnse Liturgie, waar ik in mijn jaar op het Ariënsconvict mee in aanraking was gekomen.

Daarna volgde mijn drie-jarige masteropleiding en  de toeleiding tot Pastoraal Werker van het bisdom. In die tijd liep ik stage in de St. Antoniuskerk in Dordrecht. Ik ronde de masterfase af met een scriptie over het diaconale jongerenproject M25 uit Delft.

Op 15 april 2005 zijn Sophie en ik getrouwd en in 2006 kregen we onze dochter Anna. We woonden toen inmiddels in Schiedam. Twee jaar later werd daar onze zoon Jasper geboren.

Ik was heel blij toen ik op 15 augustus 2008 hoorde dat ik mijn scriptie voldoende was beoordeeld en dat ik mijn master ook in de pocket had. De toenmalige bisschop vroeg of ik naar de nieuwe op te richten parochie wilde gaan in Lisse, Hillegom en De Zilk. De fusie zou pas een jaar later definitief worden. De eis van de parochie was dat ik in de parochie zou wonen. Dat was best een grote beslissing. We hadden ons huis in Schiedam net gekocht, de huizenmarkt was net daarna ingestort en mijn vrouw had haar baan als verpleegkundige in het St. Franciscusgasthuis in Rotterdam. Verhuizen betekende dus financieel een moeilijkheid en mijn vrouw moest haar baan opzeggen en in de bollenstreek op zoek gaan naar werk. Na veel mitsen en maren hebben we besloten dit voor ons best grote avontuur aan te gaan. Het was een flinke “leap of faith”, maar we hebben het gedaan. Zo zijn we op 31 december 2008 verhuisd naar Hillegom. Mijn vrouw vond werk in het toenmalige Spaarneziekenhuis in Hoofddorp en ik ging als pastoraal werker aan de slag met als speerpunten jongerenwerk en catechese. Vanuit die taak mocht ik dan ook mee als begeleider naar de Wereldjongerendagen in Madrid in 2011.

Het was overigens best een intensieve periode vanwege fusie, veranderingen in de parochie en samenleving en het leren kennen van heel veel nieuwe mensen. In oktober 2010 is hier onze jongste zoon Lucas geboren.

In die tijd ben ik mij ook opnieuw gaan afvragen wat mijn roeping nu eigenlijk is. Dat is eigenlijk iets wat een levenslang proces is, denk ik. Ik was erg gelukkig in het werk, maar dat priesterschap liet mij niet los. Met mijn geestelijk leidsman ben ik gaan uitpluizen waarom ik toen koos voor de priesteropleiding. De conclusie was dat ik na mijn doop mij geheel aan Christus en zijn Kerk wilde geven. Niet als hobby, niet als baan, maar als leven. De priester was hiervan voor mij hét voorbeeld. Het diaconaat was destijds niet bij mij opgekomen, om de eenvoudige reden dat ik geen diaken kende. Ze waren niet in de parochies die ik kende ik hoorde er ook nooit over gesproken worden als het ging over roeping.

Toen ik de eerste keer hierover hoorde heb ik een gesprek gehad hierover met de toenmalige bisschop mgr. Van Luyn sdb, maar ik was nog te jong. Als je als gehuwde man diaken wil worden is de minimale leeftijd namelijk 35 jaar en moet je in principe 5 jaar getrouwd zijn. Inmiddels was ik 33 jaar en 7 jaar getrouwd. Na een gesprek met onze huidige bisschop Mgr. Van den Hende, de gedelegeerde van de diakens en de Adviescommissie Permanent Diaconaat, ging ik naar Bovendonk, de priester- en diakenopleiding in Hoeven, nabij Oudenbosch. Ook dit was behoorlijk intensief: 21 weekenden per jaar was ik daar intern van vrijdag, en soms zelfs donderdag, tot zondagmiddag. Het was intensief vanwege het weer teruggaan in de schoolbanken, het reizen, een jong gezin thuis, werk in de parochie en het beproeft worden van je roeping. Aan de andere kant was het ook een hele goede periode waarin je als toekomstige priesters en diakens samen optrok, weer even kon (moest) studeren en gevormd werd tot de diaken die ik nu ben. Leuk was het niet altijd, maar het was het meer dan waard.

Op 15 november 2014 werd ik diaken gewijd in de Kathedraal waar ik 8 jaar heb gewerkt, waar onze verloving is gezegend, waar we zijn getrouwd en waar onze twee oudste kinderen zijn gedoopt.

Ik ben een gelukkige diaken. Het is hard werken, net zoals alle andere pastorale beroepskrachten. Maar het is meer dan alleen werk; het is werk, levenshouding en geloof. Het doortrekt heel ons leven. Ik blijf dan ook zeggen dat we in het pastoraal team geen collega’s zijn, maar broeders. Dat gaat nét even verder dan alleen werk.

Als diaken ben ik in de parochie met name bezig geweest met catechese van kinderen, doopvoorbereiding en dopen, schoolbezoeken, voorbereiden van (jonge) volwassenen die katholiek willen worden, de zorg voor Oekraïense vluchtelingen, oprichten van twee afdelingen van Schuldhulpmaatje en veel pastorale bezoeken aan mensen thuis.

Daarnaast ben ik vanuit het bisdom sinds 1 juni 2001 betrokken bij het Heiligdom van de Martelaren van Gorcum in Brielle en sinds 10 mei 2021 ben ik voorzitter van de Diocesane Werkgroep Huwelijk en Gezin. Daarnaast ben ik namens het bisdom actief in het landelijke jongerenwerk sinds november 2022. In die hoedanigheid ben ik betrokken bij de jaarlijkse Katholieke Jongerendag, het jaarlijkse landelijke jongerenweekend (eerst de WJD@Home en nu verder onder de naam Jong Katholiek Weekend) en heb ik in het kernteam gezeten van de WJD naar Krakau en was ik reisleider van de WJD naar Lissabon in 2023, die een gezamenlijke reis was met de jongeren van de bisdommen Utrecht, Roermond, Breda en Rotterdam. Ook heb ik sinds 2022 de maandelijkse ontmoeting met van jongeren met de bisschop mede georganiseerd, de zogenaamde Tour of Faith.

Ten slotte celebreer ik met zekere regelmaat de Byzantijnse Liturgie. Even simpel gezegd is dit de Mis, zoals deze door veel Oosterse Kerken wordt gevierd. Het gebruik van vele iconen, prachtige teksten en rituelen en wierook maken deze vorm van liturgie vieren voor mij een mystieke ervaring. Natuurlijk vind ik dit ook in de Mis zoals we die gewend zijn in onze kerken, maar weer op een andere manier.

De liturgie, en dan met name de Eucharistie en het getijdengebed, is voor mij de bron van waaruit ik mijn diaken-zijn voed. Daar vind ik de basis van mijn roeping. Daar leg ik neer wat ik aan gebrokenheid, verdriet en ellende zie en hoor bij mensen die ik ontmoet. Van daaruit kan ik kracht en energie putten om mijn werk in de diaconie, catechese en pastoraat op een goede manier te doen. Het is op die momenten dat ik Christus op heel bijzondere manier mag ontmoeten: Hij geeft ons zijn Lichaam en Bloed als voedsel voor onderweg. Dat maakt het voor mij mogelijk om ook in de mensen die ziek of in andere nood zijn de Heer te herkennen.

Zo hoop ik nog lang werkzaam te zijn in de gemeenschap van de parochie. Het is niet altijd makkelijk, maar altijd hoopvol. Er zullen altijd veranderingen zijn, maar de Heer blijft ons nabij. Soms zal ik zelf de schouders ergens onder moeten zetten, maar nooit los van mijn broeders van het pastoraal team en de gemeenschap die de parochie vormt. Zo zie ik vol hoop en enthousiasme de toekomst tegemoet!